Παρασκευή 29 Ιουλίου 2011


Το καλό με το αλκοόλ είναι ότι σου δίνει την ευκαιρία, πριν το κόψεις μια και καλή (εκτός κι αν έχεις αρκετά κιλά αρχίδια να το πάρεις μαζί σου εκεί που θα σε στείλει), να το κόψεις δοκιμαστικά άλλες 200 φορές τουλάχιστον. "Έτσι μπορείς να πιεις όσο θες, μιας και το'χεις ήδη κόψει", είναι το εύκολο αστείο που ακολουθεί συνήθως μια τέτοια πρόταση, δι'αυτό και θα πρωτοτυπήσω και θα πω "έτσι, μπορείς ναργκδκδλαλγκλαργκλργκλααργκλαρρρρ, γκλαρρκρκ γκλρκρρκ γκλαρ γκλαρρκ, γκλακρ".

Το αλκοόλ είναι ναρκωτικό σπίντας, αλλά δεν είναι απαραίτητο το ότι θα σε ανεβάζει όλη την ώρα. Επίσης, το "ανέβασμα" για τον καθένα διαφέρει πολλές φορές σα τη νύχτα με τη μέρα. Έχεις παρατηρήσει εκείνο το περίεργο τύπο μέσα στο κλαμπ, ας πούμε, που ενώ γίνεται της πουτάνας, έχει σπάσει τη πλάτη και με θολωμένα μάτια κοιτάει το άπειρο; αυτόνα τον ξενέρωτο, ε αυτός ξενέρωτος την έχει ακούσει χίλιες και μία φορές παραπάνω, συνήθως, από τον σουρόβλακα που θα αρχίσει να σπρώχνει σα πιθήκι που πάνε να του βουτήξουν τις μπανάνες. 

Με περισσότερο αλκοόλ στο κόσμο, μειώνεται πιο γρήγορα ο πληθυσμός της Γης, πράγμα που είναι καλό και υγιές και ανθρώπινο. 

Επίσης, παρόλο που "σου δίνει κουράγιο" για να χτυπηθείς ακόμα και με το Σουγκλάκο μεγάλη η χάρη Του, το θέαμα ενός λιωμένου τύπου που προσπαθεί να αρπαχτεί με έναν ξενέρωτο είναι μια μαγεία οπτικοακουστικού περιεχομένου που δε πρέπει να λείπει σαν εμπειρία από κανενός τον συνδιασμό δεξιού και αριστερού λοβού εγκεφάλου. Το θέαμα δυο λιωμένων τύπων που πάνε να χτυπηθούν, έχει ίσως πιο πολύ ενδιαφέρον ως προς το αποτέλεσμα της μάχης, μα πάλι κάποιος ενοχλητικός ξενέρωτος απ' "τη παρέα" θα πεταχτεί απ' το πουθενά και θα προσπαθήσει να τα χωρίσει όλα. Να πάει να γαμηθεί. Αυτοί το επέλεξαν. Δε μας ενδιαφέρει το τι είναι ο καθένας, τι ζόρι τραβάει- εκείνη τη στιγμή είναι δυο αξιοθέατα που χρωματίζουν τις βαρετές νύχτες του χειμώνα, δυο χάρματα οφθαλμών των οποίων η κατάσταση εκείνης της ώρας σε κάνει να χαμογελάς ευτυχισμένα, καθώς περπατάς προς το σπίτι και ξέρεις πως δε θα ξυπνήσεις αρκετά νωρίς για να πας σε κείνη τη συνέντευξη για δουλειά, το επόμενο πρωί.

Αν σας περισσεύουν φράγκα, και μένετε σε μεγαλούπολη, μπορείτε κάλλιστα να κεράσετε λίγες μπύρες δυο άστεγους ξυδόμπαρμπες απ' το πεζοδρόμιο και να στήσετε ένα καλό, οικογενειακό, βίαιο υπερθέαμα. 

Αν έχετε επίσης φίλο ο οποίος πρόσφατα τράβηξε γερά ζόρια και του άλλαξε όλη η κοσμοθεωρία, με αποτέλεσμα να μένει για κάποιο διάστημα κενός, μισός άνθρωπος σε κατάθλα, μπορείτε με τους σωστούς χειρισμούς να τον πείσετε να αρχίσει να πίνει, κάντε του παρέα στις πρώτες νύχτες αλκοολοποσίας, μέχρι να σιγουρευτείτε ότι έχει μπει στο ρόλερ κόστερ του εθισμού- έτσι, μετά από χρόνια, όταν η υγεία του θα έχει καταρρεύσει και η ζωή του κατά 90% δε θα είναι καλύτερη απ' ό,τι όταν τον αφήσατε, θα μπορείτε να του στείλετε χριστουγεννιάτικη κάρτα που θα γράφει "ΧΑ-ΧΑ, ΕΙΣΑΙ ΕΝΑΣ ΧΟΝΔΡΟΣ ΜΠΕΚΡΗΣ!".
Ω, τα γέλια, τα γέλια που κάναμε εκείνα τα Χριστούγεννα.

Κάθε φλώρος με υπαρξιακά προβλήματα της πούτσας μπορεί να σας το παίζει ιστορία επειδή ήπιε μια δεκαριά μπύρες απ' τις χοντρές, τις αλβανικές, και έκλασε τα μούτρα του και φέρεται σα μαλάκας. Να μια καλή ευκαιρία να τον πιάσετε στη πίρλα απ' το πουθενά, να αρχίσετε να του λέτε για κείνη τη φορά που κάνατε το τάδε γενναίο υπό την επήρεια (διότι τέτοιοι τύποι γουστάρουνε να ακούνε τέτοια ηρωικά κατορθώματα, και συχνά θα αρχίσουν την πάρλα αντιπαραβάλλοντας δικές τους πινελιές μεθυσιών-της-ψωλής), και, (1) είτε αν αφήσει λεφτά στο πάγκο ζαλισμένος και φύγει "ώστε να τα πάρει η σερβιτόρα", να φανείτε ιαγουάροι και να σουφρώσετε ό,τι σουφρώνεται, (2) είτε να του πουλήσετε φούμαρα για κωλοχανείο με εφηβικά, νεαρά αιδεία και στο δρόμο για "αυτό", να τον πάτε από δρομάκι όπου ο κολλητός σας θα περιμένει με καμιά σιδεριά ώστε να τον ξεπουπουλιάσετε με την ησυχία σας στη συνέχεια.

Οι δικαιολογίες του στυλ "ω, μωρό μου, συγγνώμη, αλήθεια, δεν ήξερα τι έκανα, είχα πιει πολύ, και η Μαρία ήταν δίπλα μου και, και, και..." είναι διασκεδαστικότατες, αλλά μιας και ο κόσμος είναι ηλίθιος, και κατ' επέκτασην το πιθανότερο είναι να πιάσετε ηλίθια γκόμενα, μπορείτε κάλλιστα να χρησιμοποιήσετε τέτοια επιχειρηματολογία αν πιαστείτε στα πράσα με τις πατούσες της κολλητής της φίλης δεξιά και αριστερά απ' το πέος σας.

το πιθανότερο επίσης είναι να καταλήξετε 45 χρονών, με γυναίκα που βαρέλιασε ένα χρόνο μετά το γάμο (και δεν είχατε τα αρχίδια τότε να τη κλωτσήσετε ώστε να κατρακυλήσει έξω απ' τη πόρτα της κουζίνας και μακριά, στο άπειρο) και δυο μούλικα που αναγκαστήκατε να τα σπείρετε επειδή "έτσι έπρεπε" και τώρα τρώτε τη μια φρικάρα μετά την άλλη... επειδή "έτσι έπρεπε". Είναι πιθανό, είναι αληθινό, συμβαίνει γύρω μας. Ας κάνετε τη καθημερινότητά σας πιο διασκεδαστική αρνούμενος να βρείτε δουλειά, αρνούμενος να ασχοληθείτε με τίποτε άλλο πέραν του ραντεβού στης 2 το μεσημέρι (το οποίο θα κρατήσει μέχρι τις 10 το βράδυ) με κάποιο συνάδελφο μπεκρή στο "γνωστό μέρος". Μπορείτε τότε να τη δείτε και αλλιώς και να σπείρετε και άλλα παιδιά, σκεφτείτε το έτσι: 10 παιδιά, αν το ένα φέρνει από 1 ευρώ τη μέρα σπίτι (με οποιοδήποτε τρόπο, εδώ θα τσεκάρετε αν οι όποιες ηθικές αναστολές σας σάς απαγορεύουν να γευτείτε παραπάνω κέρδος), έχετε 10 ευρώ τη μέρα, άρα 300 το μήνα, βάλε και το γεγονός ότι θα δουλεύει η γυναίκα σας για εσάς, βάλε και το γεγονός ότι τα παιδιά, μιας και "ζούμε σε δύσκολες εποχές" πρέπει να μάθουν να είναι λιτά, άρα τα έξοδα για τη πάρτη τους θα είναι απειροελάχιστα, ε, να μια ζωάρα. Και προφανώς, όταν γεράσετε και καείτε τελείως, και κατ' επέκταση με τη συμπεριφορά σας βρεθείτε μόνος και μισομαλάκας στον εγκέφαλο σε ένα απ' τα φτηνότερα γηροκομεία της χώρας, με νοσοκόμους που θα σας φτύνουν στη σούπα και το κούτελο (και τυατόχρονα τα παιδιά σας, αυτοί οι ρομαντικοί, θα κρατήσουν μόνο μια φωτογραφία από εσάς στο συρτάρι τους βαθιά, όσο θα είναι στην Αμερική ή στη Σουηδία ή, ή, μια φωτογραφία σας "πριν αρχίσετε να πίνετε", όταν ήσασταν όλοι μαζί στο κήπο και φαίνεται ότι χαμογελάτε στο φακό, μη ξέροντας βέβαια ότι χαμογελάγατε τότε επειδή απέναντι είχατε πάρει πρέφα το ρολόι ότι είχε πάει 10 και ετοιμαζόσασταν για εξόρμηση στο μπαρ, αχ αυτοί οι ρομαντικοί), τότε ας έχετε το θάρρος να σκεφτείτε, "Ε, και; Ας με μασουλήσουν τα σκουλήκια να σουρώσουνε κι αυτά, εγώ καλά πέρασα!".

Αν και το πιθανότερο είναι η πιο πολύπλοκη σκέψη που θα είστε σε θέση να κάνετε τότε να είναι "Γκ...****;"

Αν υπήρχε δικαιοσύνη, τέλος, ο Ερζέ θα'χε βγάλει μόνο ένα στριπάκι απ' τον Τεν-Τεν και θα ήταν το παρακάτω (οι διάλογοι αλλαγμένοι προφανώς από μένα):



Παρασκευή 22 Ιουλίου 2011

Παιδιά


Σήμερα ήταν μια απ' τις φορές που απολάμβανα ένα κρύο ποτήρι φραπέ μαζί με τη γκόμενά μου, σε μαγαζί που σερβίρει κρύα ποτήρια φραπέ σε σένα και τη γκόμενά σου, με πληρωμή.

δίπλα μας, άραζε μια οικογένεια, ή ίσως μιάμιση οικογένεια, μιας και είχε δυο μωρά, δυο ψωλές που προσπαθούσαν να τα βγάλουν πέρα, και 3-4 γυναίκες.

προσπαθούσα να πιω το καφέ μου και να μιλήσω με τη γκόμενά μου, αλλά ταυτόχρονα από δίπλα, τα δυο μικροσκοπικά καθίκια άρχισαν να το παίζουν τενόροι. Για πολλή ώρα. Οι γονείς τους προφανώς δε μπορούσαν να τα βγάλουν πέρα.

σε μια φάση, ενώ διάβαζα κάτι, η γκόμενά μου μού λέει, "ας τα σταματούσε κάτι απ' το να τσιρίζουν".
Θεώρησα σωστό να επέμβω, μιας και κανένας άλλος δεν το έκανε.
άρπαξα ό,τι είχα στα χέρια και διάβαζα, και το κατέβασα με μανία στο κεφάλι του πρώτου μωρού, έκανε γκελ και κατέληξε στο σαγόνι του δεύτερου απολίτιστου σχεδόν-ανθρώπου.

Οι ανίκανοι γονείς τους έμειναν μαλάκες με το πώς κατάφερα να κάνω τα παιδιά τους να σκάσουν επιτέλους.
Βοήθησε και το γεγονός πως διάβαζα μια Εγκυκλοπαίδεια.

Στο μπαράκι του χωριού, μετά από ώρες,
είχαν αμολήσει επίσης τα μικρά τους αλάργα,
να κάνουν ό,τι μαλακία θες.
Τα περισσότερα απ' αυτά δεν έχουν ορθά οικογενειακά πρότυπα ούτως ή άλλως.
Οπότε,
σηκώνομαι απ' τη παρέα μου στο τραπέζι,
πάω να ρίξω πούτσο στη λεκάνη,
με το που ανοίγω τη πόρτα και μπαίνω μέσα,
βλέπω δυο μόμολα συγχωριανούς να περιμένουν μισοένοχα έξω απ' τις πόρτες αντρών-γυναικών.
και με χαιρέτησαν με ενοχές επίσης.

Κατάλαβα ότι περιμένανε να μπει καμιά γκόμενα να ενεργηθεί, ώστε να πάρουν μάτι,
κάτι κατ' εμέ λογικό, υγιές κλπ.
Απογοητευτήκανε που μπήκα να κατουρήσω, το κατάλαβα, οπότε για να τους ευχαριστήσω,
με το που έκλεισα τη πόρτα της τουαλέτας πίσω μου,
άρχισα να κατουράω στο κέντρο της λεκάνης, στη Καρδιά της Μάχης:
ήξερα πως το ποιητικό μα συγκεκριμένο "τιρλιριρλιριρλι" της χρυσαφιάς ευλογίας που γίνεται ένα με τη μίνι-πισίνα της λεκάνης, σαν ήχος, θα τους διασκέδαζε τους μικρούς μπάσταρδους, μιας και, σε τέτοια ηλικία, γελάς και με μια πεταλούδα που φέρνει βόλτες άτσαλα στο περβόλι με ένα φτερό μόνο.

Και έτσι έγινε, αρχίσανε να γελάνε.

Μετά βέβαια, η άχρηστη μάνα του ενός, μπούκαρε στις τουαλέτες, άρπαξε το μικρό της απ' το χέρι και ξεκίνησε να το κοπανάει χωρίς να μάθει κανείς το λόγο.

Δε με πείραξε διόλου,
το κατούρημα γίνεται πολύ πιο ηδονικό με ηχητικά εφέ του στυλ "ΤΙ  ΚΑΝΕΙΣ ΡΕ;" *ΠΑΦ-ΠΟΥΦ* "ΑΑΑΑΑΟΥΥΥΥΥΥ ΜΑΜΑΑΑΑΑΑΑ ΜΠΟΥΧΟΥΧΟΥΧΟΥΥΥΥ" *ΠΑΦ ΠΑΦ ΠΑΦ*"

Αισθάνεσαι άνθρωπος.

Τσιγάρο


Μ' αρέσει το κάπνισμα.

Προτιμώ να κρατήσω όσα λεφτά έχω για να αγοράσω ένα πακέτο τσιγάρα παραπάνω τη κάθε μέρα, παρά για οτιδήποτε άλλο ανούσιο όπως χυμό πορτοκάλι, πίτα γύρο, ασπιρίνες, σαγιονάρες, σελοτέιπ, κ.ο.κ.

Κάθε πρωί που ξυπνάω εδώ και πολλά χρόνια, δε χρειάζομαι πρωινό ή κάτι παρόμοιο. Παλαιότερα, η μάνα μου όταν μ'έβλεπε με τη τζίμπλα στο μάτι να σηκώνομαι το πρωί για να πάμε στη δουλειά, με ρωτούσε, "μα καλά, δε θα βάλεις κάτι στο στόμα σου;", "βεβαίως", της απαντούσα, και άναβα το Πρώτο Τσιγάρο της Ημέρας.

"Το πρώτο τσιγάρο της Ημέρας", για τους καπνιστές, είναι τόσο ιδιαίτερος όρος/έννοια, όπως το ψάρι για τους χριστιανούς, η κουνταλίνι για τους ινδουιστές κλπ. Ξέρεις ότι ίσως σου λείψει το τελευταίο τσιγάρο της ημέρας, και είσαι προετοιμασμένος για τυχών απώλειά του, μα ποτέ δε θα διαπραγματευτείς, σαν καπνιστής, την ύπαρξη του Πρώτου Τσιγάρου της Ημέρας. Δεν υπάρχει στο σπίτι πακέτο τσιγάρια; ΜΠΑΜ, τραβάς μία στο πρώτο περαστικό που θα δεις στο δρόμο με το πίσω μέρος του όπλου σου και τον ξεψαχνίζεις για τσιγάρα. Αν πέσεις σε καμία απ' τις αδερφές με τα "σκέητ" ή ποδηλάτη ή γενικώς άνθρωπο δίχως αρκετά κιλά βρωμιάς πάνω του για να θεωρείται ανήρ και να καπνίζει, απλά τον χτυπάς και ξαναδοκιμάζεις αργότερα.

Παρόλο που μ'αρέσει το κάπνισμα, δε καπνίζω πολύ. Όχι. Είναι σα να κάνεις παρέα με παιδικό σου φίλο που παλαιότερα τον κοροϊδεύατε και τον χτυπάγατε όλοι στο χωριό, και μεγαλώνοντας άρχισε τα στεροειδή και ζωγράφισε ένα πορτραίτο του Χίτλερ σα τατουάζ στη πλάτη. Ξέρεις ότι έχετε δηλαδή έναν αμοιβαίο σεβασμό ή κάτι-σα-σεβασμό απ' τη παιδική σας ηλικία και τα παλιά βιώματα, μα δε το ρισκάρεις να αράζεις μαζί του πλέον περισσότερο απ' όσο θεωρείς βολικό, ώστε να μη του σκάσει στο μυαλό ανάμνηση απ' τα όσα πέρναγε στα χέρια σου τότε.

Με ενάμιση πακέτο τσιγάρα τη μέρα είμαι συνήθως κομπλέ. Εξαιρούνται οι φορές που πίνω, διότι όταν πίνεις μπορείς να καπνίσεις περισσότερο, μιας και όταν καταλήγεις να γαμάς ένα νάνο ντυμμένο μπαλαρίνα μέσα σε βρώμικη τουαλέτα από μπαρ της επαρχίας, τείνεις να μη δίνεις σημασία στα πονεμένα πνεμόνια και το τσιγαρόβηχα.

Μια εφεύρεση των ΝεοΕλλήνων η οποία και δούλεψε, παρεμπιπτόντως, είναι το πόσο άψογα συνδιάζεται το τσιγάρο με το μηδενισμό. Μηδενισμό, σαν εφαλτήριο πολλές φορές αποφυγής χαζών ψευτορομαντικών ή κλισέ καταστάσεων, από αυτές που έχουμε χορτάσει με το φτυάρι. Πες το "κυνισμό" αν θες.
 Σκεφτείτε το. Είσαι στη παραλία, έχεις μόλις τελειώσει ένα οχτάωρο σε μια σκυλοδουλειά που μισείς αλλά κάτι σε κρατάει σε αυτήν, ίσως η ανάγκη σου για φαγητό και χέσιμο, ιδρωμένος και ταλαιπωρημένος. Δίπλα σου η γκόμενά σου ή ο φίλος σου ή ένας μπερδεμένος νεαρός, να παρατηρεί τα αστέρια- αυγουστιάτικο βράδυ, παρατηρεί τα αστέρια, και νιώθει την ανάγκη να σε ενημερώσει για αυτή του την ανακάλυψη, πόσο όμορφα δείχνουν τα αστέρια το αυγουστιάτικο βράδυ. Τεντώνει τα μάτια, σε κοιτάει με ένα χαμόγελο μέχρι τις ρυτίδες στο κούτελο, και σου λέει, στάζοντας μέλι απ' τις ρώγες: "Κοίτα! Πόσο υπέροχα είναι τα αστέρια απόψε!".
Ρουφάς μια καλή, κοιτάς πάνω αδιάφορα, φτύνεις το καπνό στα μούτρα του/της, και απαντάς με φωνή σπασμένης παιχνιδοκονσόλας: "Στ' αρχίδια μου τ'αστέρια".

Βλέπεις, το τσιγάρο σου δίνει κύρος. Μπορείς να είσαι η χειρότερη αδερφή του σύμπαντος, ο πιο χέστης άντρας του γαλαξία, αλλά με ένα τσιγάρο στο χέρι, και με σωστές μανούβρες αυτού στα δάχτυλα και στη συνέχεια επιδέξια τοποθέτηση της σωστής άκρης του στο στόμα, έγινες ο Clint Eastwood, λέοντας, άντρακλας σοφός και πολεμοχαρής ταυτόχρονα. Μπορείτε να φανταστείτε τη παραπάνω σκηνή αλλά αντί για τσιγάρο, ας πούμε, να είχατε στα χέρια ένα γιο-γιο; Μήπως ένα κυνηγόσκυλο κουτάβι; Ίσως με ένα μαχαίρι να είχατε εξίσου καλά αποτελέσματα, μα η θέα ενός περίεργου τύπου που όταν του λες για τ'αστέρια σου ανοίγει σουγιά και τον φέρνει βόλτες στον αέρα και σε κοιτάει έντονα λέγοντάς σου "Στ'αρχίδια μου τ'αστέρια", είναι λιγότερο κοινωνικά αποδεκτή απ' ότι η αντίστοιχη του καπνιστή. Και ίσως πιο τρομακτική.

Πολλές φορές βέβαια υπερβάλλουμε. Ναι, οι καπνιστές έχουμε το κακό συνήθειο να τα σκεφτόμαστε όλα σε σχέση με το τσιγάρο. "Πόσο είναι μέχρι να φτάσω στο Τάδε ξενοδοχείο, κύριε, μπορείτε να μου πείτε;", "Α, ένα τσιγάρο δρόμος". Εξαίσια, ένα τσιγάρο δρόμος, τις περισσότερες φορές είναι "ένας δρόμος τσιγάρα", αλλά επιμένουμε στο συνηθισμένο. Και πώς είναι "ένα τσιγάρο δρόμος", με ποια κριτήρια, με το πόσο χρόνο κάνει ένα τσιγάρο αφού το ανάψεις μέχρι να σβήσει μόνο του; Εγώ ίσως κάνω στριφτά, αν σβήσει πρέπει να το ξανανάψω, αυτό σημαίνει ότι το ξενοδοχείο δεν υπάρχει, δε θα φτάσω ποτέ μου, κάποιο τρομερό ατύχημα θα με κάνει να χάσω τη ζωή μου πριν φτάσω στο τσιγαροξενοδοχείο...; Ή με το μέσο όρο καπνίσματος; Εγώ μπορεί να καπνίζω ένα τσιγάρο σε μισό λεπτό, και στο καπάκι άλλο ένα για το κλείσιμο. Ναι, αλλά δε βλέπω το ξενοδοχείο πουθενά τριγύρω. Ας ανάψω άλλο ένα.

Επίσης, το "ένα τσιγάρο μετά το σεξ" είναι μύθος. Έτσι είναι.
Το καλύτερο είναι να καπνίζεις ταυτόχρονα με το γαμήσι, ειδάλλως δε μπορείς να σβήνεις τα τσιγάρα στο κούτελο του ερωτικού σου συντρόφου, στερώντας απ' τον εαυτό σου έτσι έναν νέο, καινούριο κόσμο σεξουαλικής ευχαρίστησης.

Προσφάτως, τα "Ι & Μ" που καπνίζω, από 3,20 ευρώ το 25αρι πακέτο, πήγανε 3,70. Αποφάσισα λοιπόν να αγοράζω αρχικώς τα 20αρια, με 2,70 ευρώ που έχει το ένα πακέτο, μια καλή δικαιολογία για να μειώσω και το κάπνισμα, μιας και κάθε καπνιστής έχει τη ψευδαίσθηση ότι αν δε κόψει το τσιγάρο μαχαίρι, θα μπορέσει να το "μειώσει", να το "ελέγχξει", και όλοι οι καπνιστές ζούμε τη ψευδαίσθησή μας αυτή με πάθος. Έφερε γύρα όλα τα περίπτερα της περιοχής και κανένα δεν είχε 20άρι, όλα είχαν 25άρια. Δεν ενέδωσα στο τραμπουκισμό των περιπτεράδων/μινιμαρκετοϊδιοκτητών: ζήτησα ένα 25αρι, το άνοιξα, έβγαλα από μέσα 5 τσιγάρα, και έδωσα τα 2,70. Πρέπει να είσαι αυστηρός με τους περιπτεράδες και όσους σου πουλάνε τσιγάρα, όπως είσαι με τους γονείς σου. Αλλά να μη το παρακάνεις. Αν μη τι άλλο, οι τύποι σου πουλάνε τα τσιγάρα, ποτέ δε στα φυσήξανε κατ' εξακολούθιση στη μάπα ενώ σε είχανε δεμένο σε μια καρέκλα και ο ένας απ' τους δυο σου έκαιγε τις πατούσες με καυτό σίδερο. 

Contra: Hard Corps



To Contra: Hard Corps κυκλοφόρησε για το Sega Genesis το 1994.
Συνεχίζοντας τη παράδοση των προηγούμενων Contra παιγνίων, σε εθίζει τόσο όσο σε εξοργίζει.

Είναι γνωστό στους λάτρεις της σειράς, άλλωστε, πως το "Contra" είναι συνθηματικό για το "ΞεColiasma"

Το Ξεκώλιασμα: Ηardcore λοιπόν σε βάζει να διαλέξεις μεταξύ τεσσάρων χαρακτήρων με 4 διαφορετικά όπλα ο καθείς για να'χεις να βαράς, και σε χώνει σε 6 διαφορετικές πίστες μέχρι να φτάσεις στο τελικό αρχηγό, κλασσικά ένα εξωγήινο σίχαμα.

Παιχνίδια σα το Contra δε τα παίζεις για το σενάριο, φυσικά, αλλά για να δεις πόσο μπορείς να αντέξεις μέχρι να καρφώσεις το λαιμό σου με μολύβι απ' τα νεύρα.

Επίτηδες λέτε ότι χάνεις με ένα χτύπημα μόνο, και απ' όσο θυμάμαι δε σου δίνει και ζωές παρά με το σταγονόμετρο; Όχι.
Στη Γιαπωνέζικη έκδοση βέβαια, είχανε βάλει λέει μπάρα ενέργειας στο παίχτη, επιτρέποντάς του να οριζοντιωθεί με 3 χτυπήματα, δηλαδή 2 χτυπήματα παραπάνω απ' ότι στην Αμερικάνικη έκδοση. 

Όχι ότι θα είχανε πρόβλημα βέβαια οι Ιάπωνες να το τερματίσουν και με μία ζωή και με τα χέρια δεμένα πίσω απ' τη καρέκλα. Απλά σπάνε πλάκα με τους υπόλοιπους, κοινούς θνητούς gamers.

Το παιχνίδι έχει την μαγκιά ότι σε αφήνει να επιλέξεις σε 3-4 περιπτώσεις τι διαδρομή θα ακολουθήσεις, έτσι παίζεις διαφορετικές πίστες και εθίζεσαι και περισσότερο. Επίσης έχει 3-4 διαφορετικά τέλη, θαρρώ, αλλά μη περιμένετε λεπτομέρειες διότι το τερμάτισα σε κατάσταση βαθιάς σούρας και δε θυμάμαι ούτε καν πώς έφτασα στο τελευταίο Κακό.

Και δε χρειάστηκε να καρφώσω κανα νύχι στο κούτελο απ' τη τσαντίλα καθώς στους emulators σου δίνεται η ευκαιρία να σώσεις τη θέση σου όπου γουστάρεις.

Βέβαια τις πρώτες φορές παιχνιδιού, μέσα στ' αλκόλια, έσωνα ακριβώς πριν με χτυπήσει μια σφαίρα ή ακριβώς πριν μου σκάσει στα μούτρα ένα ανδρείκελο κλπ, οπότε χρειάστηκε να το ξεκινήσω απ' την αρχή ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό φορών. 

Αλλά δε παραπονιέμαι για τίποτα. Είναι Contra και πρέπει να περιμένεις κάτι τέτοια, όπως είπαμε. 

Ισχύει ότι το πρώτο Contra είχε βγει σε ειδικά διαμορφωμένο κερματοφάγο στην Ιαπωνία, όπου, εκτός της δυσκολίας του παιχνιδιού, το μηχάνημα έβγαζε χέρι και σε μούτζωνε κάθε φορά που έχανες, ή σου κλεινε τα μάτια ενώ έπαιζες, ή σε γιούχαρε σα ταξιτζής σε μποτιλιάρισμα;

Δε ξέρω, ίσως και να ισχύει.

Η μαγεία τέτοιων παιχνιδιών έχει να κάνει με το γεγονός ότι όλα είναι υπεραπλουστευμένα μα όχι απλοϊκά:



Κάθε χαρακτήρας έχει τα χούγια του και τα υπέρ του. 

Βέβαια, απ' τους 4 χαρακτήρες που προσφέρονται, δοκίμασα μόνο 2, τον νταγλαρά λυκάνθρωπο και το ρομπότ-ξηροκάρπιο, καθώς οι άλλοι δύο είναι ένας ξανθός πολεμιστής/μπάτσος με ξυρισμένα μούτρα (φάουλ), και μια τύπισσα (φάουλ, οι γυναίκες δεν έχουν καμία δουλειά σε Contra παιχνίδι).

Ο λυκάνθρωπος, ο "Fang", ελληνιστί "Κυνόδοντας" (σα να αγοράζεις άλογο και να το λες "Καπούλια"), είναι πιο βαρβάτος τύπος και αντέχει αρκετή τιμωρία, επίσης τα όπλα του τείνουν να γαμάνε αγίους, μα είναι μπουνταλάς και αργοκίνητο καράβι. Το ρομπότ, ο "Browny", έχει έξτρα ότι έχει το μέγεθος του Παπαθεμελή και δε χρειάζεται να σκύβει για να αποφεύγει ριπάς, αλλά είναι αναγκασμένος να πηδάει δις για να φτάσει εκεί που θέλει, επίσης τα όπλα του είναι άχαρα και δύσχρηστα. 

Το Contra: Hard Corps είναι ίσως το πιο ιδιαίτερο Contra παιχνίδι και δε μπορείς παρά να αρέσκεσαι στο γεγονός του ότι πολλοί δείχνουν να το εκτιμάνε αρκετά...





...ή ίσως μερικές φορές καλό θα ήτανε να μετριάζουμε την εκτίμησή μας
(τουλάχιστον μέχρι να μάθουμε ζωγραφική).

Πέμπτη 21 Ιουλίου 2011


Η Μαρία, ο Ιωσήφ και ο Ιησούς απέκτησαν άλλη μια ζωή ("1up" αγγλιστί).

Ο μικρός Ιησούς δείχνει με το δάχτυλο πού βρίσκεται το επόμενο κουτί με το ερωτηματικό, ώστε ο πιστός να προσπαθήσει να αποκτήσει κι αυτός, μόνος του, ένα "1up" επίσης.

Προφήτης Ηλίας


Πριν δύο μέρες γιόρταζαν όλοι οι Ηλίες.
Θα πρέπει να νιώθουν όλοι πολύ περήφανοι που πήραν το όνομά τους απ' το μεγαλύτερο νταβατζή του Θεού της Παλαιάς Διαθήκης.
Διότι τότε, όταν άκουγες "Ηλίας", ήξερες ότι θα σου χυθεί το σκατό στη κάλτσα.
Δε θεωρώ ότι ο παρακάτω διάλογος μεταξύ δυο τυχαίων κατοίκων της Σαμάρειας είναι άκυρος:
"Ε, τ'άκουσες, κατέφτασε πάλι εδώ κείνος ο προφήτης, ο Ηλίας"
"Αλήθεια λες;"
"Ναι... Τι συμφορά θα μας βρει πάλι;!"
"Δε ξέρω... Την τελευταία φορά που άρχισε να πυρπολεί πάλι το μέρος, παρ' ολίγον να γίνω σκόνη επίσης".
"Ήθελα να' ξερα για ποιον δουλεύει."
"Ναι, ποιος να'ναι τόσο διεστραμμένος, τόσο άρρωστος, ώστε να έχει τέτοια μούτρα στη δούλεψή του; "
"Πρέπει να είναι σωστός σαδιστής!"

Ο πατέρας του νταβατζή Ηλία λεγόταν Σωβάκ και έφαγε τριπίλα, όταν γεννήθηκε ο υιος του, ότι κάτι ασπροφορεμένες φιγούρες τον κύκλωσαν, τον βάφτισαν "Ηλία" και του' δωσαν να φάει φωτιές.

Ξέρεις ότι κάτι δε πάει καλά με τη πάρτη σου όταν ρωτάς, μεγαλώνοντας, το πατέρα σου, γιατί σε ονόμασε όπως σε ονόμασε, και εκείνος απλά σε κοιτάει με τα πιο άδεια μάτια του σύμπαντος όλου, κατεβάζει ακόμα μια γουλιά απ' το τρίτο μπουκάλι κρασί που ήπιε για απόψε, και μετά, γυρνώντας το βλέμμα πάλι στο πάτωμα, απαντάει "Γιατί έτσι".

Ανέκδοτα με τον Τσακ Νόρρις και αηδίες, οι σκληροπυρηνικοί χριστιανοί έχουν τα αντίστοιχα με τον Προφήτη Ηλία απ' το 818 π.Χ.

Ο Ηλίας απ' τις πρώτες φορές που φλίπαρε, είπε μια λέξη και έφερε ανομβρία για περίπου 3,5 χρόνια. Και μετά ήταν τόσο μάγκας, που όταν τη βρήκε τη φάση στο χείμαρρο Χορράθ κοντά, είχε κοράκι να του φέρνει φαϊ, κρέας, στο στόμα, δίχως να κουνήσει ρούπι.

Εσύ κι εγώ όταν φλιπάρουμε, δε θα φέρουμε ανομβρία. Και όσο για το παράγοντα κοράκι, η πιο κοντινή εμπειρία είναι αντίστροφη και έχει να κάνει, σαν εικόνα, με καθισμένους κώλους σε παγκάκι, και εκσφενδονισμό σκληροκόμματων ψωμιού στο δόξα πατρί κάποιου περιστεριού/ δεκαοχτούρας.

Αφού πυρπόλησε το μισό βασίλειο του Αχααβ για τον απλό λόγο του ότι δε σεβόταν τον Αιμοδιψή Ημιπαράφρων Γιαχβέ, η επίσημη δικαιολογία μάλιστα ήταν ότι ήταν ειδωλολάτρης και είχε καριόλα γυναίκα, και πέρασε το μήνυμά του, χρίζοντας στη πορεία τον τσούτσεκα Ελισσαίο σα Προφήτη να συνεχίσει το έργο του αυτό, εμφανίστηκε απ' τον ουρανό ένα φλεγόμενο κωλοφτιαγμένο και τον πήρε μαζί του, μαζί με μερικούς καγκουροαγγέλους.

Ήρθε, τα έκανε όλα μπορντέλο, και εν τέλει αποσύρθηκε πανηγυρικά.

Ο συγκινητικός επίλογος/ζουμί της υπόθεσης έρχεται απ' το στόμα του ίδιου του Γιαχβέ, όταν μιλάει στον Ηλία ενώ βλέπουν και οι δύο (πιθανώς ενώ ταυτόχρονα αγγίζονται/χαϊδεύονται, ή σκουντιούνται συνωμοτικά χασκογελώντας σαν γερο-βλάχοι) τον Αχααβ ταπεινωμένο και μετανοημένο:

"Βλέπεις Λιάκουρα, ο Αχααβ μετανόησε- άφησε τα λούσα και τις πολυτέλειες, ζει πτωχικά πλέον και σαν επαίτης, ταπεινός, και δοξάζει το όνομά μου με τις πράξεις και τα λόγια του. Γι'αυτό λοιπόν, αποφάσισα να μη τον τιμωρήσω- θα τιμωρήσω τα παιδιά του".




Ο Μωυσής πρώτος συνάντησε τους γαλαζόδερμους μπολσεβίκους των δασών.


Ο Μωυσής πρώτος συνάντησε τους γαλαζόδερμους μπολσεβίκους των δασών.
Ο Μωυσής κοντοστάθηκε και τους παρατήρησε με τις ώρες.
Ο Μωυσής συνέχισε το δρόμο του.