Πέμπτη 21 Ιουλίου 2011

Προφήτης Ηλίας


Πριν δύο μέρες γιόρταζαν όλοι οι Ηλίες.
Θα πρέπει να νιώθουν όλοι πολύ περήφανοι που πήραν το όνομά τους απ' το μεγαλύτερο νταβατζή του Θεού της Παλαιάς Διαθήκης.
Διότι τότε, όταν άκουγες "Ηλίας", ήξερες ότι θα σου χυθεί το σκατό στη κάλτσα.
Δε θεωρώ ότι ο παρακάτω διάλογος μεταξύ δυο τυχαίων κατοίκων της Σαμάρειας είναι άκυρος:
"Ε, τ'άκουσες, κατέφτασε πάλι εδώ κείνος ο προφήτης, ο Ηλίας"
"Αλήθεια λες;"
"Ναι... Τι συμφορά θα μας βρει πάλι;!"
"Δε ξέρω... Την τελευταία φορά που άρχισε να πυρπολεί πάλι το μέρος, παρ' ολίγον να γίνω σκόνη επίσης".
"Ήθελα να' ξερα για ποιον δουλεύει."
"Ναι, ποιος να'ναι τόσο διεστραμμένος, τόσο άρρωστος, ώστε να έχει τέτοια μούτρα στη δούλεψή του; "
"Πρέπει να είναι σωστός σαδιστής!"

Ο πατέρας του νταβατζή Ηλία λεγόταν Σωβάκ και έφαγε τριπίλα, όταν γεννήθηκε ο υιος του, ότι κάτι ασπροφορεμένες φιγούρες τον κύκλωσαν, τον βάφτισαν "Ηλία" και του' δωσαν να φάει φωτιές.

Ξέρεις ότι κάτι δε πάει καλά με τη πάρτη σου όταν ρωτάς, μεγαλώνοντας, το πατέρα σου, γιατί σε ονόμασε όπως σε ονόμασε, και εκείνος απλά σε κοιτάει με τα πιο άδεια μάτια του σύμπαντος όλου, κατεβάζει ακόμα μια γουλιά απ' το τρίτο μπουκάλι κρασί που ήπιε για απόψε, και μετά, γυρνώντας το βλέμμα πάλι στο πάτωμα, απαντάει "Γιατί έτσι".

Ανέκδοτα με τον Τσακ Νόρρις και αηδίες, οι σκληροπυρηνικοί χριστιανοί έχουν τα αντίστοιχα με τον Προφήτη Ηλία απ' το 818 π.Χ.

Ο Ηλίας απ' τις πρώτες φορές που φλίπαρε, είπε μια λέξη και έφερε ανομβρία για περίπου 3,5 χρόνια. Και μετά ήταν τόσο μάγκας, που όταν τη βρήκε τη φάση στο χείμαρρο Χορράθ κοντά, είχε κοράκι να του φέρνει φαϊ, κρέας, στο στόμα, δίχως να κουνήσει ρούπι.

Εσύ κι εγώ όταν φλιπάρουμε, δε θα φέρουμε ανομβρία. Και όσο για το παράγοντα κοράκι, η πιο κοντινή εμπειρία είναι αντίστροφη και έχει να κάνει, σαν εικόνα, με καθισμένους κώλους σε παγκάκι, και εκσφενδονισμό σκληροκόμματων ψωμιού στο δόξα πατρί κάποιου περιστεριού/ δεκαοχτούρας.

Αφού πυρπόλησε το μισό βασίλειο του Αχααβ για τον απλό λόγο του ότι δε σεβόταν τον Αιμοδιψή Ημιπαράφρων Γιαχβέ, η επίσημη δικαιολογία μάλιστα ήταν ότι ήταν ειδωλολάτρης και είχε καριόλα γυναίκα, και πέρασε το μήνυμά του, χρίζοντας στη πορεία τον τσούτσεκα Ελισσαίο σα Προφήτη να συνεχίσει το έργο του αυτό, εμφανίστηκε απ' τον ουρανό ένα φλεγόμενο κωλοφτιαγμένο και τον πήρε μαζί του, μαζί με μερικούς καγκουροαγγέλους.

Ήρθε, τα έκανε όλα μπορντέλο, και εν τέλει αποσύρθηκε πανηγυρικά.

Ο συγκινητικός επίλογος/ζουμί της υπόθεσης έρχεται απ' το στόμα του ίδιου του Γιαχβέ, όταν μιλάει στον Ηλία ενώ βλέπουν και οι δύο (πιθανώς ενώ ταυτόχρονα αγγίζονται/χαϊδεύονται, ή σκουντιούνται συνωμοτικά χασκογελώντας σαν γερο-βλάχοι) τον Αχααβ ταπεινωμένο και μετανοημένο:

"Βλέπεις Λιάκουρα, ο Αχααβ μετανόησε- άφησε τα λούσα και τις πολυτέλειες, ζει πτωχικά πλέον και σαν επαίτης, ταπεινός, και δοξάζει το όνομά μου με τις πράξεις και τα λόγια του. Γι'αυτό λοιπόν, αποφάσισα να μη τον τιμωρήσω- θα τιμωρήσω τα παιδιά του".




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου