To Contra: Hard Corps κυκλοφόρησε για το Sega Genesis το 1994.
Συνεχίζοντας τη παράδοση των προηγούμενων Contra παιγνίων, σε εθίζει τόσο όσο σε εξοργίζει.
Είναι γνωστό στους λάτρεις της σειράς, άλλωστε, πως το "Contra" είναι συνθηματικό για το "ΞεColiasma"
Το Ξεκώλιασμα: Ηardcore λοιπόν σε βάζει να διαλέξεις μεταξύ τεσσάρων χαρακτήρων με 4 διαφορετικά όπλα ο καθείς για να'χεις να βαράς, και σε χώνει σε 6 διαφορετικές πίστες μέχρι να φτάσεις στο τελικό αρχηγό, κλασσικά ένα εξωγήινο σίχαμα.
Παιχνίδια σα το Contra δε τα παίζεις για το σενάριο, φυσικά, αλλά για να δεις πόσο μπορείς να αντέξεις μέχρι να καρφώσεις το λαιμό σου με μολύβι απ' τα νεύρα.
Επίτηδες λέτε ότι χάνεις με ένα χτύπημα μόνο, και απ' όσο θυμάμαι δε σου δίνει και ζωές παρά με το σταγονόμετρο; Όχι.
Στη Γιαπωνέζικη έκδοση βέβαια, είχανε βάλει λέει μπάρα ενέργειας στο παίχτη, επιτρέποντάς του να οριζοντιωθεί με 3 χτυπήματα, δηλαδή 2 χτυπήματα παραπάνω απ' ότι στην Αμερικάνικη έκδοση.
Όχι ότι θα είχανε πρόβλημα βέβαια οι Ιάπωνες να το τερματίσουν και με μία ζωή και με τα χέρια δεμένα πίσω απ' τη καρέκλα. Απλά σπάνε πλάκα με τους υπόλοιπους, κοινούς θνητούς gamers.
Το παιχνίδι έχει την μαγκιά ότι σε αφήνει να επιλέξεις σε 3-4 περιπτώσεις τι διαδρομή θα ακολουθήσεις, έτσι παίζεις διαφορετικές πίστες και εθίζεσαι και περισσότερο. Επίσης έχει 3-4 διαφορετικά τέλη, θαρρώ, αλλά μη περιμένετε λεπτομέρειες διότι το τερμάτισα σε κατάσταση βαθιάς σούρας και δε θυμάμαι ούτε καν πώς έφτασα στο τελευταίο Κακό.
Και δε χρειάστηκε να καρφώσω κανα νύχι στο κούτελο απ' τη τσαντίλα καθώς στους emulators σου δίνεται η ευκαιρία να σώσεις τη θέση σου όπου γουστάρεις.
Βέβαια τις πρώτες φορές παιχνιδιού, μέσα στ' αλκόλια, έσωνα ακριβώς πριν με χτυπήσει μια σφαίρα ή ακριβώς πριν μου σκάσει στα μούτρα ένα ανδρείκελο κλπ, οπότε χρειάστηκε να το ξεκινήσω απ' την αρχή ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό φορών.
Αλλά δε παραπονιέμαι για τίποτα. Είναι Contra και πρέπει να περιμένεις κάτι τέτοια, όπως είπαμε.
Ισχύει ότι το πρώτο Contra είχε βγει σε ειδικά διαμορφωμένο κερματοφάγο στην Ιαπωνία, όπου, εκτός της δυσκολίας του παιχνιδιού, το μηχάνημα έβγαζε χέρι και σε μούτζωνε κάθε φορά που έχανες, ή σου κλεινε τα μάτια ενώ έπαιζες, ή σε γιούχαρε σα ταξιτζής σε μποτιλιάρισμα;
Δε ξέρω, ίσως και να ισχύει.
Η μαγεία τέτοιων παιχνιδιών έχει να κάνει με το γεγονός ότι όλα είναι υπεραπλουστευμένα μα όχι απλοϊκά:
Κάθε χαρακτήρας έχει τα χούγια του και τα υπέρ του.
Βέβαια, απ' τους 4 χαρακτήρες που προσφέρονται, δοκίμασα μόνο 2, τον νταγλαρά λυκάνθρωπο και το ρομπότ-ξηροκάρπιο, καθώς οι άλλοι δύο είναι ένας ξανθός πολεμιστής/μπάτσος με ξυρισμένα μούτρα (φάουλ), και μια τύπισσα (φάουλ, οι γυναίκες δεν έχουν καμία δουλειά σε Contra παιχνίδι).
Ο λυκάνθρωπος, ο "Fang", ελληνιστί "Κυνόδοντας" (σα να αγοράζεις άλογο και να το λες "Καπούλια"), είναι πιο βαρβάτος τύπος και αντέχει αρκετή τιμωρία, επίσης τα όπλα του τείνουν να γαμάνε αγίους, μα είναι μπουνταλάς και αργοκίνητο καράβι. Το ρομπότ, ο "Browny", έχει έξτρα ότι έχει το μέγεθος του Παπαθεμελή και δε χρειάζεται να σκύβει για να αποφεύγει ριπάς, αλλά είναι αναγκασμένος να πηδάει δις για να φτάσει εκεί που θέλει, επίσης τα όπλα του είναι άχαρα και δύσχρηστα.
Το Contra: Hard Corps είναι ίσως το πιο ιδιαίτερο Contra παιχνίδι και δε μπορείς παρά να αρέσκεσαι στο γεγονός του ότι πολλοί δείχνουν να το εκτιμάνε αρκετά...
...ή ίσως μερικές φορές καλό θα ήτανε να μετριάζουμε την εκτίμησή μας
(τουλάχιστον μέχρι να μάθουμε ζωγραφική).



Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου