Προτιμώ να κρατήσω όσα λεφτά έχω για να αγοράσω ένα πακέτο τσιγάρα παραπάνω τη κάθε μέρα, παρά για οτιδήποτε άλλο ανούσιο όπως χυμό πορτοκάλι, πίτα γύρο, ασπιρίνες, σαγιονάρες, σελοτέιπ, κ.ο.κ.
Κάθε πρωί που ξυπνάω εδώ και πολλά χρόνια, δε χρειάζομαι πρωινό ή κάτι παρόμοιο. Παλαιότερα, η μάνα μου όταν μ'έβλεπε με τη τζίμπλα στο μάτι να σηκώνομαι το πρωί για να πάμε στη δουλειά, με ρωτούσε, "μα καλά, δε θα βάλεις κάτι στο στόμα σου;", "βεβαίως", της απαντούσα, και άναβα το Πρώτο Τσιγάρο της Ημέρας.
"Το πρώτο τσιγάρο της Ημέρας", για τους καπνιστές, είναι τόσο ιδιαίτερος όρος/έννοια, όπως το ψάρι για τους χριστιανούς, η κουνταλίνι για τους ινδουιστές κλπ. Ξέρεις ότι ίσως σου λείψει το τελευταίο τσιγάρο της ημέρας, και είσαι προετοιμασμένος για τυχών απώλειά του, μα ποτέ δε θα διαπραγματευτείς, σαν καπνιστής, την ύπαρξη του Πρώτου Τσιγάρου της Ημέρας. Δεν υπάρχει στο σπίτι πακέτο τσιγάρια; ΜΠΑΜ, τραβάς μία στο πρώτο περαστικό που θα δεις στο δρόμο με το πίσω μέρος του όπλου σου και τον ξεψαχνίζεις για τσιγάρα. Αν πέσεις σε καμία απ' τις αδερφές με τα "σκέητ" ή ποδηλάτη ή γενικώς άνθρωπο δίχως αρκετά κιλά βρωμιάς πάνω του για να θεωρείται ανήρ και να καπνίζει, απλά τον χτυπάς και ξαναδοκιμάζεις αργότερα.
Παρόλο που μ'αρέσει το κάπνισμα, δε καπνίζω πολύ. Όχι. Είναι σα να κάνεις παρέα με παιδικό σου φίλο που παλαιότερα τον κοροϊδεύατε και τον χτυπάγατε όλοι στο χωριό, και μεγαλώνοντας άρχισε τα στεροειδή και ζωγράφισε ένα πορτραίτο του Χίτλερ σα τατουάζ στη πλάτη. Ξέρεις ότι έχετε δηλαδή έναν αμοιβαίο σεβασμό ή κάτι-σα-σεβασμό απ' τη παιδική σας ηλικία και τα παλιά βιώματα, μα δε το ρισκάρεις να αράζεις μαζί του πλέον περισσότερο απ' όσο θεωρείς βολικό, ώστε να μη του σκάσει στο μυαλό ανάμνηση απ' τα όσα πέρναγε στα χέρια σου τότε.
Με ενάμιση πακέτο τσιγάρα τη μέρα είμαι συνήθως κομπλέ. Εξαιρούνται οι φορές που πίνω, διότι όταν πίνεις μπορείς να καπνίσεις περισσότερο, μιας και όταν καταλήγεις να γαμάς ένα νάνο ντυμμένο μπαλαρίνα μέσα σε βρώμικη τουαλέτα από μπαρ της επαρχίας, τείνεις να μη δίνεις σημασία στα πονεμένα πνεμόνια και το τσιγαρόβηχα.
Μια εφεύρεση των ΝεοΕλλήνων η οποία και δούλεψε, παρεμπιπτόντως, είναι το πόσο άψογα συνδιάζεται το τσιγάρο με το μηδενισμό. Μηδενισμό, σαν εφαλτήριο πολλές φορές αποφυγής χαζών ψευτορομαντικών ή κλισέ καταστάσεων, από αυτές που έχουμε χορτάσει με το φτυάρι. Πες το "κυνισμό" αν θες.
Σκεφτείτε το. Είσαι στη παραλία, έχεις μόλις τελειώσει ένα οχτάωρο σε μια σκυλοδουλειά που μισείς αλλά κάτι σε κρατάει σε αυτήν, ίσως η ανάγκη σου για φαγητό και χέσιμο, ιδρωμένος και ταλαιπωρημένος. Δίπλα σου η γκόμενά σου ή ο φίλος σου ή ένας μπερδεμένος νεαρός, να παρατηρεί τα αστέρια- αυγουστιάτικο βράδυ, παρατηρεί τα αστέρια, και νιώθει την ανάγκη να σε ενημερώσει για αυτή του την ανακάλυψη, πόσο όμορφα δείχνουν τα αστέρια το αυγουστιάτικο βράδυ. Τεντώνει τα μάτια, σε κοιτάει με ένα χαμόγελο μέχρι τις ρυτίδες στο κούτελο, και σου λέει, στάζοντας μέλι απ' τις ρώγες: "Κοίτα! Πόσο υπέροχα είναι τα αστέρια απόψε!".
Ρουφάς μια καλή, κοιτάς πάνω αδιάφορα, φτύνεις το καπνό στα μούτρα του/της, και απαντάς με φωνή σπασμένης παιχνιδοκονσόλας: "Στ' αρχίδια μου τ'αστέρια".
Βλέπεις, το τσιγάρο σου δίνει κύρος. Μπορείς να είσαι η χειρότερη αδερφή του σύμπαντος, ο πιο χέστης άντρας του γαλαξία, αλλά με ένα τσιγάρο στο χέρι, και με σωστές μανούβρες αυτού στα δάχτυλα και στη συνέχεια επιδέξια τοποθέτηση της σωστής άκρης του στο στόμα, έγινες ο Clint Eastwood, λέοντας, άντρακλας σοφός και πολεμοχαρής ταυτόχρονα. Μπορείτε να φανταστείτε τη παραπάνω σκηνή αλλά αντί για τσιγάρο, ας πούμε, να είχατε στα χέρια ένα γιο-γιο; Μήπως ένα κυνηγόσκυλο κουτάβι; Ίσως με ένα μαχαίρι να είχατε εξίσου καλά αποτελέσματα, μα η θέα ενός περίεργου τύπου που όταν του λες για τ'αστέρια σου ανοίγει σουγιά και τον φέρνει βόλτες στον αέρα και σε κοιτάει έντονα λέγοντάς σου "Στ'αρχίδια μου τ'αστέρια", είναι λιγότερο κοινωνικά αποδεκτή απ' ότι η αντίστοιχη του καπνιστή. Και ίσως πιο τρομακτική.
Πολλές φορές βέβαια υπερβάλλουμε. Ναι, οι καπνιστές έχουμε το κακό συνήθειο να τα σκεφτόμαστε όλα σε σχέση με το τσιγάρο. "Πόσο είναι μέχρι να φτάσω στο Τάδε ξενοδοχείο, κύριε, μπορείτε να μου πείτε;", "Α, ένα τσιγάρο δρόμος". Εξαίσια, ένα τσιγάρο δρόμος, τις περισσότερες φορές είναι "ένας δρόμος τσιγάρα", αλλά επιμένουμε στο συνηθισμένο. Και πώς είναι "ένα τσιγάρο δρόμος", με ποια κριτήρια, με το πόσο χρόνο κάνει ένα τσιγάρο αφού το ανάψεις μέχρι να σβήσει μόνο του; Εγώ ίσως κάνω στριφτά, αν σβήσει πρέπει να το ξανανάψω, αυτό σημαίνει ότι το ξενοδοχείο δεν υπάρχει, δε θα φτάσω ποτέ μου, κάποιο τρομερό ατύχημα θα με κάνει να χάσω τη ζωή μου πριν φτάσω στο τσιγαροξενοδοχείο...; Ή με το μέσο όρο καπνίσματος; Εγώ μπορεί να καπνίζω ένα τσιγάρο σε μισό λεπτό, και στο καπάκι άλλο ένα για το κλείσιμο. Ναι, αλλά δε βλέπω το ξενοδοχείο πουθενά τριγύρω. Ας ανάψω άλλο ένα.
Επίσης, το "ένα τσιγάρο μετά το σεξ" είναι μύθος. Έτσι είναι.
Το καλύτερο είναι να καπνίζεις ταυτόχρονα με το γαμήσι, ειδάλλως δε μπορείς να σβήνεις τα τσιγάρα στο κούτελο του ερωτικού σου συντρόφου, στερώντας απ' τον εαυτό σου έτσι έναν νέο, καινούριο κόσμο σεξουαλικής ευχαρίστησης.
Προσφάτως, τα "Ι & Μ" που καπνίζω, από 3,20 ευρώ το 25αρι πακέτο, πήγανε 3,70. Αποφάσισα λοιπόν να αγοράζω αρχικώς τα 20αρια, με 2,70 ευρώ που έχει το ένα πακέτο, μια καλή δικαιολογία για να μειώσω και το κάπνισμα, μιας και κάθε καπνιστής έχει τη ψευδαίσθηση ότι αν δε κόψει το τσιγάρο μαχαίρι, θα μπορέσει να το "μειώσει", να το "ελέγχξει", και όλοι οι καπνιστές ζούμε τη ψευδαίσθησή μας αυτή με πάθος. Έφερε γύρα όλα τα περίπτερα της περιοχής και κανένα δεν είχε 20άρι, όλα είχαν 25άρια. Δεν ενέδωσα στο τραμπουκισμό των περιπτεράδων/μινιμαρκετοϊδιοκτητών: ζήτησα ένα 25αρι, το άνοιξα, έβγαλα από μέσα 5 τσιγάρα, και έδωσα τα 2,70. Πρέπει να είσαι αυστηρός με τους περιπτεράδες και όσους σου πουλάνε τσιγάρα, όπως είσαι με τους γονείς σου. Αλλά να μη το παρακάνεις. Αν μη τι άλλο, οι τύποι σου πουλάνε τα τσιγάρα, ποτέ δε στα φυσήξανε κατ' εξακολούθιση στη μάπα ενώ σε είχανε δεμένο σε μια καρέκλα και ο ένας απ' τους δυο σου έκαιγε τις πατούσες με καυτό σίδερο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου