Παρασκευή 22 Ιουλίου 2011

Παιδιά


Σήμερα ήταν μια απ' τις φορές που απολάμβανα ένα κρύο ποτήρι φραπέ μαζί με τη γκόμενά μου, σε μαγαζί που σερβίρει κρύα ποτήρια φραπέ σε σένα και τη γκόμενά σου, με πληρωμή.

δίπλα μας, άραζε μια οικογένεια, ή ίσως μιάμιση οικογένεια, μιας και είχε δυο μωρά, δυο ψωλές που προσπαθούσαν να τα βγάλουν πέρα, και 3-4 γυναίκες.

προσπαθούσα να πιω το καφέ μου και να μιλήσω με τη γκόμενά μου, αλλά ταυτόχρονα από δίπλα, τα δυο μικροσκοπικά καθίκια άρχισαν να το παίζουν τενόροι. Για πολλή ώρα. Οι γονείς τους προφανώς δε μπορούσαν να τα βγάλουν πέρα.

σε μια φάση, ενώ διάβαζα κάτι, η γκόμενά μου μού λέει, "ας τα σταματούσε κάτι απ' το να τσιρίζουν".
Θεώρησα σωστό να επέμβω, μιας και κανένας άλλος δεν το έκανε.
άρπαξα ό,τι είχα στα χέρια και διάβαζα, και το κατέβασα με μανία στο κεφάλι του πρώτου μωρού, έκανε γκελ και κατέληξε στο σαγόνι του δεύτερου απολίτιστου σχεδόν-ανθρώπου.

Οι ανίκανοι γονείς τους έμειναν μαλάκες με το πώς κατάφερα να κάνω τα παιδιά τους να σκάσουν επιτέλους.
Βοήθησε και το γεγονός πως διάβαζα μια Εγκυκλοπαίδεια.

Στο μπαράκι του χωριού, μετά από ώρες,
είχαν αμολήσει επίσης τα μικρά τους αλάργα,
να κάνουν ό,τι μαλακία θες.
Τα περισσότερα απ' αυτά δεν έχουν ορθά οικογενειακά πρότυπα ούτως ή άλλως.
Οπότε,
σηκώνομαι απ' τη παρέα μου στο τραπέζι,
πάω να ρίξω πούτσο στη λεκάνη,
με το που ανοίγω τη πόρτα και μπαίνω μέσα,
βλέπω δυο μόμολα συγχωριανούς να περιμένουν μισοένοχα έξω απ' τις πόρτες αντρών-γυναικών.
και με χαιρέτησαν με ενοχές επίσης.

Κατάλαβα ότι περιμένανε να μπει καμιά γκόμενα να ενεργηθεί, ώστε να πάρουν μάτι,
κάτι κατ' εμέ λογικό, υγιές κλπ.
Απογοητευτήκανε που μπήκα να κατουρήσω, το κατάλαβα, οπότε για να τους ευχαριστήσω,
με το που έκλεισα τη πόρτα της τουαλέτας πίσω μου,
άρχισα να κατουράω στο κέντρο της λεκάνης, στη Καρδιά της Μάχης:
ήξερα πως το ποιητικό μα συγκεκριμένο "τιρλιριρλιριρλι" της χρυσαφιάς ευλογίας που γίνεται ένα με τη μίνι-πισίνα της λεκάνης, σαν ήχος, θα τους διασκέδαζε τους μικρούς μπάσταρδους, μιας και, σε τέτοια ηλικία, γελάς και με μια πεταλούδα που φέρνει βόλτες άτσαλα στο περβόλι με ένα φτερό μόνο.

Και έτσι έγινε, αρχίσανε να γελάνε.

Μετά βέβαια, η άχρηστη μάνα του ενός, μπούκαρε στις τουαλέτες, άρπαξε το μικρό της απ' το χέρι και ξεκίνησε να το κοπανάει χωρίς να μάθει κανείς το λόγο.

Δε με πείραξε διόλου,
το κατούρημα γίνεται πολύ πιο ηδονικό με ηχητικά εφέ του στυλ "ΤΙ  ΚΑΝΕΙΣ ΡΕ;" *ΠΑΦ-ΠΟΥΦ* "ΑΑΑΑΑΟΥΥΥΥΥΥ ΜΑΜΑΑΑΑΑΑΑ ΜΠΟΥΧΟΥΧΟΥΧΟΥΥΥΥ" *ΠΑΦ ΠΑΦ ΠΑΦ*"

Αισθάνεσαι άνθρωπος.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου